HISTORIA DOMU

Dom Pomocy Społecznej Pracownika Oświaty powstał w 1970 roku w budynku zaadaptowanym po Szkole Podstawowej nr 224 przy ul. Parkowej 7A, w pobliżu skrzyżowania ulic Belwederskiej i Gagarina, w bezpośrednim sąsiedztwie Parku Łazienkowskiego.

Od początku istnienia była to Placówka podległa Kuratorium Oświaty i nosiła nazwę Domu Rencisty a następnie Domu Zasłużonego Pracownika Oświaty. Celem Placówki było zapewnienie mieszkańcom całodobowej opieki poprzez odpowiednie warunki bytowe, usługi pielęgnacyjne i zdrowotne, prowadzenie terapii zajęciowej, działalności kulturalno-oświatowej, a także współdziałanie ze Związkiem Nauczycielstwa Polskiego.

W takiej formie Placówka działała do końca 1991 roku. Na podstawie porozumienia współpracy Kuratorium Oświaty od 1.01.1992 roku udostępniło budynek przy ul. Parkowej 7A Wojewódzkiemu Zespołowi Pomocy Społecznej w celu prowadzenia domu pomocy społecznej. WZPS zobowiązał się do przyjmowania do Domu w pierwszej kolejności pracowników oświaty. Pozostałe wolne miejsca były do dyspozycji WZPS.

Z dniem 1.01.1992 roku Dom Zasłużonego Pracownika Oświaty przyjął nazwę Domu Pomocy Społecznej Pracownika Oświaty, która została zachowana do dzisiaj.

Obecnie Dom jest jednostką organizacyjną m.st. Warszawy, działającą na podstawie Statutu nadanego przez Radę Miasta i Regulaminu organizacyjnego nadanego przez Prezydenta m.st. Warszawy.

Dom Pomocy Społecznej Pracownika Oświaty jest przeznaczony dla 47 mieszkańców w podeszłym wieku. Dostępny jest dla wszystkich kierowanych osób, bez względu na wykształcenie i zawód.